اشعار کلاسیک

د ل از  نامردمی  می سوزد و افسانه  می سازم 

هزاران  شعله از با ل و  پَرِ  پَروانه  می سازم

خــیا لـم را به با ل  و شهــپـرِانــدیشه می   بندم

به دشتِ خاطرم ،از عشقِ بُت ،بتخانه  می سازم

به دستِ  موج و طوفان می دهــم سکّانِ کشتی را

فرازِ جزر و مدّ ،چون مرغِ طوفان لانه می سازم

زِ هجرِ  آن درِّ یکدانه چـون شمعی   به بـَـزمِ  د ل

ز ا شک دیده ،هر شب تا سحر،دُر  دانه می سازم

بـه دشتِ لاله ، با تیغ ِ عــدالت  صبــح ِ  پــیروزی

مُــناری  از سَـــرِنـا  مــردمِ   بیگانه   می ســازم

                                                                                                 هو شنگ  شاهنده

( با اِ ما متِ یک گُل )

گــر چه ظاهــرا پــیرم، خا لصا نه می گویم

تا دِ لی جـوان دارم ،شــاعــرانه می گــویـم

کوچه کوچه می گردم،خانه خانه می پُرسم

عــشـقِ دیـد نش دارم ،صـادقـانه می گویم

از ســَرِ خـیا با ن هـا ،تـا تـهِ بــیا بـا ن ها

جــاده جــاده می پو یم،قاطعا نه می گو یم

هــمچــو سَــروِ آزاده،بـا ا مـا مـتِ یک گُل

سَربه سجده اش سا یم،خاضعا نه می گویم

د ر تـَشَـهُـد م دایــم، یک نَفَس غــزل دارم

شعـرِ آ ن غزل را هم ،عاشقا نه می گو یم

ها ن اگر چو«شاهنده»خا کِ درگهش بوسی

اَ جــرِ تو دهد جا نا ن،خا لصا نه می گو یم

                                               هو شنگ شاهنده

( اِ عتکاف )

چنا ن به یا دِ توهرشب خدا خدا کرد م

که در حـریـمِ دِ لم ، شورشی بپا کرد م

زِ جورِناوکِ مُژ گانت اِ ی پَری سیما

هـزار نـا لـه بـه در گاهِ  کبریا کر د م

بـه کـویِ میکده یِ نـرگسِ دو اَبرویت

به اِ عتکاف نشستم ،تـو را دُعـا کردم

به زیــرِ سـایه یِ چترِ ســیاهِ مُژ گانت

بـه شُـربِ مِی، دِ ل غـمد یده را دواکردم

به شوروشوقِ رسید ن به بوستا نِ رُخَت

بــه دیــد نِ گُلِ(لــبهات) اِ کـتـفا کرد م

چو خو نِ دخترِ رَز هم نشد د وایِ دِ لـم

زِ چـشـمِ سـاقیِ میخانه ،شکوه ها کرد م

برایِ این که اسیرت شوم چو«شاهنده»

زِ پــا یِ کـفـترِ دِ ل قـید و بند وا کر د م

                                          هوشنگ شاهنده

تـــویِ تـــاریــکی میا د، مرتبا دَ ر می زنه

بــچّــه گـنجــِشکِ د لُـم،یکهُوِی پَرپَرمی زنه

کــفــتـرِچـــاهیِ قلبِش تـــویِ کا ریـزِچیشا م

خـونـه ای ساخـتـه وصُب تاپسین سرمیزنه

پـیـشِ رو،د وســتـم امّـا،پَسِ ســر  دشمنمه

تــا که سر می گـــردونم،قلبموخنجرمیزنه

مِثِ یه سیبِ تُرُش قلبمولِه کِرد زیرِ پاش

لاشو هی وا می کُنه نمک با گُلپَر می زنه

مُـردم ازبسکه،نشستُم،روبــرویِ خونه شون

بـــَرفِ پــیـری گـــمـونــم ضَربۀ آخـرمیزنه

خــسـتـۀ روزو شـبـم،عُــمـرِمونـم،هی میدووِ

یــا بــه مـنـزِل میرِسه یـا بـوقِ مَحشَـرمیزنه

مگه(شاهنده) چِقَد کاسۀ صبرِش جا داره؟

تا پِلِنگِش بِزنی ،می بینی لَپ پَرمی زنه

            هوشنگ شاهنده

«به نام خداوند جان وخرد»

به شهادتِ  شناسنامه ام،  سا لِ یکهزاروسیصد نوزده، متولّد

شدم.پس از گذرانیدنِ  تحصیلات ابتدایی ومتوسطه به سا لِ

هزاروسیصد وسی وهشت،وارد

  دانشگاه تربیِّت معلّم تهران د ررشتۀ روانشناسی«مشاوره»به

تحصیل پرداختم و پس از فراغت، در مِهر ماهِ هزارو سیصدو

چهل وچهار به استخدامِ آموزش و

 پرورش درآمد ه ودر شهرستان لار و اوزمشغولِ تدریس شدم

وسالِ هزارو سیصد و پنجاه،ابتدا به شهرستان فساسپس به

گرگان منتقل شدم وتا سالِ پنجاه وهفت به تدریس و «مسوءل

آموزش،متوسطه  مشغول بودم واوایلِ سا لِ شصت

  به«شیراز»آمده وتاسال بازنشستگی درسمتهایِ «مدیر»و

معاون انجام وظیفه کردم وسرانجام  سالِ

یکهزاروسیصدوهفتادوچهاربازنشسته شدم.                                                                

 . پس از آن تاسالِ هشتادو دو، در دبیرستانهاوپیشدانشگاهی

ها یِ غیرِانتفاعی مشغول بودم. واز آن پس در انجمن هایِ

شعر«کلاسیکِ انقلاب»و«حوزۀ هنریِ  استان

فارس»وانجمنهایِ طنز، به فیض بردن از

شعرامشغولم.علاقمند به نقاشیِ  ونوازندگیِ«سه تار»وخطاطی

هستم.

شعر کلاسیک را از دوران دبیرستانی وخصوصا دوران

شکوفاییِ جوانی دوست داشتم و معتقد بوده وهستم که «شعر

 زبانی است برای بیانِ آنچه از دل

نشاءَت می گیرد و احساس را به وجد می آوَرد » که بایست

ی دو رکن اصلیِ آن

«اندیشۀ آزاد و متعهّد بودن» راشامل باشد : بیش از یکصد

نوع از انواع  شعرکلاسیک،نیمایی،سپید، سروده ام  که البته

هیچگونه ادّعایی نداشته وندارم و فقط به صِرفِ سپاس

ازخداوند به خاطراین نعمت، هراز چند گاهی اظهارِ وجود

ی کرده ومی کنم.ازسال هشتادو شش به «طنز»روی آوردم

که هیچگونه پیشرفتی نداشته ام.  سه د ل نوشته دارم، به

نامهایِ «هفت مرحلۀ عشق»

«چراغی که به خانه رواست »و«فلسفۀ ذِکرِ قُرآنی»که تا

کنون فرصتِ انتشار

             هیچیک ازآنهاراپیدانکرده ام. 

                                               هوشنگ شاهنده          

                            «خداوندِ عشق»                                         

  اَگـــــرآدمی دَ ربــیـــا نِ سـخـــن

بــه دَســتورِ«قــــرآن»گشایددَهَـن

ویاهمچوگُل هایِ خوش رنگ وبو

کــــنـد مـسـت، صاحــبـدلانِ وطـن

روابـــاشـــداَر،جــعـدِسُـنبُـل شـــود

«چـوزُلـفِ پریچهرگان،پُـرشِکن»

زَنَـــدشـانــه گـــربــاد گـیسویِ گُل

بــه شــیـرین دهــانی گـشـاید دهـن

اَگرهم چو سَـبــزه برویَـــد به دشت

هـــمه لالـه خــیـزدبـه کــوه ودَمَـن

صفــاگــردَهَـــد بــاغ راعــنـدلــیـب

بــنـوشَــــد زِپــسـتانِ بــاران،لَــبَـن

فــلک گُــل زِبـــاغ وصنوبَربه راغ

بِـــرویـــانَـــداَزحــکمــتِ ذوالمَــنَـن

اِراده کـــنـد گـــر«خــداوندِعـــشق»

شـــود دَشـــت وصحـــراپـُراَزنـاروَن

قـــنــاری بخــــوانَــد زِبــاغِ بهشت

گــُل ولاله رقـصـد بـه صحـن چـمـن

 کــه«شـاهـنـده»شـایـد نظـروا کـند

ببـیـنـد خــدا را بــه هـــر انــجـمـن

                            هوشنگ شاهنده 

«دردِ دل با نرگسِ شیراز»

کــاش می شــد،چــشمِ حــق بین بازکـــرد

قــلـــب راخــــالی زِحــــرص وآزکـــــرد

کــاش می شــــدمــحــو،درتوحـیــد شـــد

نــامِ خـــــودراتــااَبـــد،مُــمــتـــاز کـــــرد

                کــاش می شــداَزسَـــرِشـب تــا سَـــحَـــــر                    

گــــفــــــتگــویِ عــــــاشــقی،آوازکـــــرد

کـــــــاش می شـــدهـمچوبـلـبل نغمه خوان

دَردِ دل،بـــــــانـــَرگـــِسِ«شـــیــراز»کــرد

کـــــاش می شــدبــا کـــلــیـدِ شـوروشـوق

پــــای را،اَزبـــنــدِ ذِلَــــت بـــاز کــــــرد

کــــاش می شـــد دَرطـــــلــــوعِ چـشــمِ تو

آیـــــه هــــایِ نـــور را ،آغـــاز کــــــــرد

کـــــاش می شـــددرشَـــبِ یـــلــدایِ عـشق

ســازِدِل،بــاعـشقِ مَهدی«عج»،ســـازکـرد

کـــاش اِی«شـــاهـــنده»می شدجـــایِ غَـــم

دردِ دِل،بــــادِلــــبـــَری طـــنّــاز کـــــــــــرد

                    هوشنگ شاهنده

فصل گـل، ای رفـقا مستِ گـُـلا بــم بکنیـد

از میِ لعلِ لبش،  پُــرتب و تــابــم بکنید

جـــام من پُــربنمـایید ز خُــم خـانۀ عشق

تا خـلاص ازغـم و انـدوه و عذابم بکنید

بِبَریــدم به تمــاشــای گل یـاسِ سپـیــد

غرق در برکه ای از شهد و شرابم بکنید

غسل کردم چو در آن برکه وگشتم تطهیر

گوش بــر قصۀ پــُرغصۀ نــابــم بکنید

چون شنیدید همه، قصۀ جــان سوز مــرا

بعد از آن از میِ شـیراز، خـرابــم بکنید

دل من خـون شـده از نـا وگِ مژگانِ بتان

رَحم بـَر دیدۀ خـونبـار و پُـرآبـم بکنید

گـفتـه ام از ســرِاخــلاص غـزل هایِ تری

گوش بـر شعرِخوشِ عهدِ شبـابـم بکنید

گــر اجـازَت بـدهـد ساقیِ گـلچهره دَمی

نگهی بــر دلِ بیمـــار و کبـــابـم بکنید

کمرم خَـم شده از این همه سا لوس و ریـا

بِــرَهانیـدَم و با عشق جـــوابــم بکنید

تــاک را تــاب  بده  تاکه شود تـابوتم

در میـانش بگذاریـد و خـضــابــم بکـنـید

شــعرِ«شـاهنـده» اگـر گشت پسندِ دلتان

لطف فرموده ، نگــاهی به کتــابــم بکنید

                                                                                                                                                                            هوشنگ  شاهنده